फुलपाखरू

अशाच एका संध्याकाळी

फ़ुलपाखरु ते मज-जवळ आले

येऊन सुदर, स्वछंदी, ऊनाड

कानी माझ्या दु:ख सागुन गेले...

ओळख नाही त्याची नि माझी

पहिल्याच भेटीत इतक्या जवळ आले

मीही मित्र म्हणून दु:ख तुझे आहे ते माझे

सागुनी प्रेमळ स्वप्णी त्यास वचन दिले...

दिवस रात्र झटलो

दु:ख त्याचे दुर करण्यामागे लागलो

माहित होती व्यथा त्याची मला

स्वत:ला विसरुन त्याजवळ जाऊ लागलो...

हसत रहवे त्याने सतत

म्हणून स्वत: रडत राहिलो

कळत-नकळत मन माझे त्यासी जुडले

स्वछंदी मन माझे मला सोडुनी गेले...

दिवस तो मग असाच एक

न सागताच आला

फ़ुलपाखरु ते उडुन दूर गेले

आहाकार मनी माजला...

फ़ुलपाखरुच ते, नाही बंधनात कुणाच्या

उगाच मन हे भ्रमात होते

कधी न कुणाचे झाले ते

मन माझे त्याच्या साथ होते...

कधी न ह्रुदयाच्या "बीट" त्या

आज त्यासाठी पडू लागल्या

लळा लाऊनी ते इतके गेले

आठवणी स्वप्णी येऊ लागल्या...

नेहमीच ते माझे-माझे

म्हणत राहिलो

पण त्याचा कधी

मी झालोच नाही....

वैष्णवी लोखंडे

पुणे

बघ प्रेम होईल तुला

तू सोडुन गेलीस तेव्हा 

फारसे काही जाणवले नाही

जाणवले असेलही पण मी 

ते जगासमोर आणले नाही

तूला काय वाटणार ग

माझ्या वेड्या भावनेचं

कारण तू ठेवलं होतं 

नातं माझ्याशी फक्त मैत्रीचं

मीच होतो वेडा 

पडलो तुझ्या प्रेमात

तू एक दिवस होशील 

माझी होतो या भ्रमात

पण आजही स्वप्नी

वाटतय तू मला मिळणार

कारण स्वप्नात जगण्याची 

मजा तूला नाही ग कळणार

तू मैत्रिच नातही तोड्लं

त्याचं कारण मला माहीती आहे

खरं तर तुला माझ्या प्रेमात 

पडण्याची तूला 

वैष्णवी लोखंडे

पुणे

विसरेन

विसरेन विसरेन म्हणत 

तेच तेच क्षण आठवतात

का ती आठवते? अन मन होते उदास 

नसण्याने तिच्या होतो वेडेपणाचा आभास 

वेड्यात काढतात मित्र अन नाव मला ठेवतात 

पण काय करू मी 

विसरेन विसरेन म्हणत

तेच तेच क्षण आठवतात .................

का ती आठवते? अन हृदय हि कोमेजते 

न दिसणाऱ्या तिची हृदयात छवी उमटते 

अशा छवीला पाहून मरतो मी एकांतात 

पण काय करू मी 

विसरेन विसरेन म्हणत 

तेच तेच क्षण आठवतात .................

का ती आठवते? अन हास्याची रांगोळी होते 

रंगात आलेल्या मैफिलीला बेरांगाची साथ मिळते 

कधी न पडलेली अभद्र स्वप्न हि आत्ताच दिसू लागतात 

पण काय करू मी 

विसरेन विसरेन म्हणत

तेच तेच क्षण आठवतात .................

का ती आठवते? अन होते निराशा 

आठवणीत तिच्या फक्त अश्रुंचाच ओलावा

अश्रू हि सुकतात अन डोळे माझे थकतात

पण काय करू मी 

विसरेन विसरेन म्हणत

तेच तेच क्षण आठवतात .................

विसरेन विसरेन म्हणत

तेच तेच क्षण आठवतात .................

वैष्णवी लोखंडे

पुणे

वाट चाललो मी यशाची
चिंता नसे मज भूतकाळाची
साथ घेऊन वर्तमानाची
संधी साधायची भविष्याची
अशक्य मजला माहित नाही
शक्य ते सुटू देणार नाही
आहे वाट काटेरी परी
आता माघार मी घेणार नाही
साथ देणाऱ्याला सोबत घेईन
निंदकाचे आभार मानीन
निन्देविना त्याच्या मी
कुठे आहे हे कस पाहीन
वाट आहे काटेरी पण
कधी चालावे लागेल उन्हा पावसात
पण कमी नसेल माझ्या आत्मविश्वासात ,
थकतील पाय माझे
अन थकेल मनही तरीही
मी थकणार नाही.
शुल्लक गोष्टींपुढेआता मी झुकणार नाही .
मोडला माझा कणा तरी
शिखर यशाचे गाठल्या शिवाय
मागे फिरणार नाही .
सुखाने बेधुंध झाल्याशिवाय
आता मी थांबणार नाही .

वैष्णवी लोखंडे
पुणे

क्षण हळवे वाळूपरी नीसटू लागले क्षणातच....
 भावनांचे या भास ऊरूनी वीरू लागले मनातच.....
 हरवलेल्या वाटेवरची चीमणीपाखरं मैत्रीच्या घरट्यात स्थीरावली होती,
पंखात आज बळ येऊनी उडू लागले क्षणातच....
 अनोळखी होते शब्द जरी, मैत्रीच्या आपलेपणाने घातली साद....
काळ बदलूनी काळाच्या ओघात, ही हीतगूज ही हरवेल क्षणातच


 

 दूख त्याचे मज वाटे माझे, गरज सांगण्याची भासली नाही कधी...

आयूष्यभर सू:ख-दूखा:चे सहभागी असू, आज आश्वासनही देऊ लागलो क्षणातच....
 वळून बघता मैत्री दीसली, समोर बघीतले तेव्हा स्वप्ने हसली....
स्वप्नाच्यी दीशेने वाट चालू लागलो, तेव्हा वाटाही दूभंगल्या क्षणातच......

काही अटीवर त्यांची जमली घट्ट मैत्री त्यांची भेट व्हायची एकांती उत्तर रात्री ती बिचारी थकलेली
अन तो अति उत्साही त्याच्या चेहऱ्यावर तजेला
 अन भेटीची घाई तिच्या श्रमांना नव्हता अंत,फुर्सतीला उसंत तो स्वस्थ,
मस्त जणू वैरागी आनंदी संत थकली,
श्रमली तरी ती नाही म्हणत नव्हती तिच्या त्यागाची जळत होती अखंड वाती
 त्याची तर तिच्यावर हक्काची
असे सक्ती तो तिच्या बाहूत डोळे मिटून होई शांत ती
त्याचे मुके घेत संपवून टाकी मनाची खंत पूर्व उगवताच तिची लगबग वाढायची
 गालातल्या गालात मंद मंद हसायची
 तू थांब मी भेटून येते लडिवाळपणे सांगायची
 त्याच्या तेजाने दिपून लाजून चूर व्हायची
 त्याची याचना करत मागे मागे फिरायची
 थकून भागून पावले तिची वाटेतच थबकायची प्रेमाची परीक्षा त्याने किती काळ घ्यायची
 भोळी भाबडी प्रेमाखातर गर गर फिरायची इतके सारे सोसूनही कधी न थांबायची
 तिच्या बाळालाच तिची दया यायची अश्रू लपवत रोज रात्री त्यालाच कुशीत घ्यायची


 वैष्णवी लोखंडे पुणे